Mijn kanteling begon januari 2024, ongeveer 1,5 jaar na de geboorte van onze dochter. Langzamerhand ging ik steeds meer achter uit en het werd tijd om hier iets aan te doen. Dat klinkt nu hoopvol, maar dat was ik totaal niet. Doordat het fysiek zo slecht met mij ging, ging ik mentaal ook erg achteruit. Ik miste de uitdaging van mijn werk want ik was ziekgemeld, ik kreeg last van angsten, werd onzeker en het aller vervelendste: altijd afhankelijk van anderen. Mijn man deed thuis alles, op een paar van de avonden dat mijn man moest werken kwam de thuiszorg om mijn dochter te tillen en het dagelijkse huishouden op te pakken. We hadden twee schoonmaaksters en werden steeds gesteund door familie en vrienden.

Constant geholpen moeten worden was niet altijd gemakkelijk, doordat ik zoveel pijn had was ik mijzelf niet, ik was wanhopig en gaf daardoor ook wel eens verkeerde signalen af in plaats van dat ik de dankbare en liefdevolle zelf was die ik daarvoor altijd was. Hier was ik mij na feedback erg bewust van en dit probeerde ik enorm te compenseren met krachten die ik eigenlijk niet had.

Daarnaast waren er ook de momenten waarop er geen hulp was of mijn dochter niet mee wilde werken. Mijn dochter voelde mijn onmacht en liet mij niet meer goed toe. Ze zocht troost bij anderen in plaats van bij mij. Op dit soort dagen vroeg ik mij af, hoe kom ik het ooit door? Na alles wat ik deed moest ik even liggen, bukken ging moeilijk, autorijden was heel erg pijnlijk, wandelen probeerde ik wel dan ging het wel even beter maar kreeg ik vervolgens wel een slepend been. Mijn man werd overspannen en mijn netwerk kon niet meer betekenen dan ze deden. Ik vond het erg lastig dat ik andere mensen zag ‘leven’ of mij bijvoorbeeld niet konden helpen omdat ze zelf wat leuks gingen doen terwijl ik stil stond en droomde van een meer ontspannen leven. In deze periode verloor ik eveneens twee dierbaren om mij heen wat ik niet goed kon verwerken, hierdoor werd ik nog meer angstig wat resulteerde in nog meer lichamelijke pijn.

Naast dat ik eigenlijk hele dagen bezig was om de dag door te komen ging ik nog steeds iedere keer mijn grenzen voorbij. Ondanks dat alles voor mij heel zwaar was wilde ik wel graag iedereen van dienst zijn, het goed doen voor anderen en overal proberen bij te zijn. Ik had verschillende behandelaren die verschillende adviezen gaven en waarvan ik vaak veel te zware oefeningen mee kreeg. Zoals ik ben was ik zeer gedreven bezig om alle oefeningen uit te voeren waardoor ik mijzelf achteraf gezien steeds weer een blesseerde. Ik was de connectie met mijn lichaam helemaal kwijt en voelde eigenlijk niet meer wanneer ik ergens meer pijn van kreeg of wanneer iets hielp. Er is niets teleurstellenders dan de hele tijd gedreven oefeningen doen waarvan niets werkt, ik probeerde steeds weer wat nieuws en volgde allemaal verschillende adviezen naast elkaar op. Omdat niets werkte zocht ik steeds weer verder, dit heeft veel energie gekost en hierdoor bleef ik eigenlijk een in een vicieuze cirkel hangen.

In januari 2024 begon ik gelukkig met het online Kantel Programma. Vanaf die dag mocht ik beginnen met mijzelf écht voorop zetten. Ik mocht opnieuw mijn grenzen leren verkennen en nam mijzelf voor om echt alleen te doen wat het programma voorschreef. Ik deed niets meer waar ik pijn van kreeg, tijdens de maaltijden stond ik aan het aanrecht te eten want op een stoel zitten gaf een enorme pijnprikkel. Ik leefde met name thuis en kwam de deur niet uit tot ik mocht beginnen met iedere dag een paar keer 2 minuten wandelen. Wat overigens niet meteen perse ontspannen was want ik moest veel veranderen aan de manier waarop ik gewend was te lopen.

Veel thuis alleen met mijzelf bezig zijn klinkt eenzaam maar was het niet, het voelde juist erg prettig om niet al die verschillende adviezen op te volgen en om een goede reden te hebben om thuis te blijven. Ik mocht van mijzelf nu écht voor mijzelf kiezen, want ik zat in een traject. Voor steun had ik wel contact met andere deelnemers. Ontspannen deed ik met name door het programma te volgen. Het gaf vertrouwen en de ademhalingsoefeningen en schudden hielp mij enorm om mijn zenuwstelsel te kalmeren en oude pijn; fysiek en mentaal, los te laten. Al na een week of 4 begon ik te merken dat wat ik deed hielp, wanneer ik eens op een nacht wakker werd voelde ik als eerste mijn buikspieren en voelde ze als vanzelf aanspannen. Ik kreeg de connectie met mijn eigen lichaam weer terug.

Op een gegeven moment kon ik de grond weer voelen onder mijn uitgevallen been. Wat was ik toen dankbaar! Langzamerhand begon ik zelf met het bereiden van mijn eigen ontbijt, later ook de lunch en zo bereide ik de dag langzamerhand uit. Op een bepaald moment lukte het mij zelfs om met mijn dochter op schoot te zitten, eerst wel met een filmpje er bij, van 7 minuten, ik weet het nog precies. Dit omdat ze de rust nog niet had gevonden om bij mij te zitten.

Inmiddels zijn mijn dochter en ik de beste maatjes en kan ik de moeder zijn zoals ik het mij graag had voorgesteld. We hebben veel verloren tijd ingehaald en ik ben heel trots op hoe zij mij in de gezonde gewoontes die ik heb nadoet.

Een volgende mijlpaal was mijn dochter zelfstandig tillen na 12 weken Kantel Programma. We gingen voor de eerste keer weer uit eten, naar de kinderboerderij, langzamerhand ging ik weer wat werken en in oktober 2024 reden we in de auto naar Italië. Op dat moment dacht ik dat ik alles bereikt had wat ik wilde bereiken.

Maar inmiddels weet ik dat de kanteling nog langer door gaat, ik ben nu druk bezig om de laatste stukjes van de mentale pijn die ik heb doorgemaakt een plekje te geven. Ergens gedurende de tijd de tijd is de focus weerlegd van anticiperen op pijnsignalen naar het aanvoelen van wanneer je zelfzorg nodig heb. Ik ben dan ook geheel pijnvrij, al zou ik mij nog wel kunnen indenken hoe het voelt en een lichte pijn sensatie oproepen, maar dit doe ik niet want dit is niet nodig. De pijn hoeft mij niet langer te beschermen want dat kan ik nu zelf.

Daarnaast geniet ik nog meer van alles wat ik weer kan. Het kan dus nog beter worden, ook ver na het afronden van het Kantel Programma. Ik ben heel dankbaar dat ik de ruimte neem om voor mijzelf te kiezen en tijd vrij te maken voor mijzelf. Grenzen aangeven gaat mij inmiddels bijna gemakkelijk af, doordat er zoveel meer ruimte is voor mijzelf ben ik fitter en vrolijker dan ik ooit geweest ben denk ik. Ik loop veel hard (kan zelfs 10 kilometer) en geniet enorm van krachttraining, gezonde koken, bakken en al het andere moois wat het leven te bieden (en te eten) heeft. Naast dit heb ik ook weer de ruimte om mij te focussen op mijn werk in de kind-en jeugd GGZ, alles wat het Kantel Programma mij geleerd heeft kan ik hier weer inzetten.

Doordat ik weer goed in contact sta met mijzelf en voldoende voeding kan geven aan mijzelf lukt het mij ook om dit weer goed door te geven aan anderen. Ik ben weer in balans!

“Op een dag voelde ik mijn been weer de grond raken.”

Monika woont in Leeuwarden, in het noorden van Friesland. Ze werkt in de GGZ met kinderen, jongeren en gezinnen en is mama van een dochter van drieënhalf. Vandaag beweegt ze graag: wandelen, hardlopen en krachttraining. “Sinds het traject vind ik sporten eigenlijk heel leuk. Het is echt een moment voor mezelf geworden. Even mijn hoofd leegmaken na een drukke week.”

Nochtans zag haar leven er paar jaar geleden heel anders uit.

“De pijn begon in de laatste weken van mijn zwangerschap. Voor mijn werk reed ik veel met de auto naar cliënten. Op een gegeven moment kreeg ik pijn aan de rechterkant van mijn bekken en mijn been. Het straalde uit en werd steeds erger.

Ik ben iemand die best streverig is. Ik heb doelen en los dingen graag zelf op. Daardoor kan ik ook lang doorgaan zonder mijn grenzen te voelen. Achteraf denk ik dat ik te lang ben doorgegaan. Op een bepaald moment kon ik letterlijk de auto niet meer in en uit. Mijn rechterbeen viel soms uit, en dat is natuurlijk precies het been waarmee je gas geeft. Ik denk dat mijn lichaam me toen letterlijk van het werk heeft weggehouden.”

Na de bevalling leek het eerst beter te gaan, maar zodra ze weer meer begon te doen, kwamen de klachten terug.

“Ik zat helemaal vast in mijn onderrug, mijn bekken en mijn been. Had veel zenuwpijn. Toch ben ik weer halve dagen gaan werken. En thuis probeerde ik ook alles gewoon te blijven doen.”

De pijn bleef. En Monica bleef zoeken naar oplossingen.

“Ik ben naar heel veel fysiotherapeuten geweest, naar osteopaten, uiteindelijk naar het ziekenhuis en de pijnpoli. Elke keer dacht ik: dit gaat het zijn. Tot ze op een gegeven moment zeiden dat ze niets meer voor me konden doen. De boodschap was: pijnbestrijding en ermee leren leven. Maar dat kon ik niet.”

Ondertussen probeerde ze zo normaal mogelijk door te gaan.

“Ik ging gewoon naar vriendinnen of familie en probeerde de pijn weg te drukken. Dan leek het alsof er niets aan de hand was. Maar als ik thuiskwam, kon ik eigenlijk niets meer.”

De beslissing om het anders te doen

Via internet kwam het Kantelprogramma al een paar keer voorbij. Eerst twijfelde ze.

“Ik dacht: ik ben toch al honderd procent bezig met herstellen?”

Maar net op het moment dat ze bij de pijnpoli zat en zware medicatie voorgeschreven kreeg, stuurde iemand het opnieuw door.

“Ik dacht: wil ik zo verder leven? Met medicatie en apparaten om de pijn te onderdrukken? Dat past niet bij een jonge vrouw zoals ik ben. Toen dacht ik: ik ga het gewoon doen. En als ik iets doe, ga ik er voor de volle honderd procent voor.”

Het moeilijkste bleek niet méér doen, maar minder.

“Toen ik begon met het programma mocht ik van Paul én van mezelf ineens rust nemen. Tijdens Zoomsessies lag ik gewoon op bed met mijn laptop naast me. Dat was voor mij heel nieuw, maar het voelde ook goed dat het mocht. Dat was heel bijzonder.

Wat nog bijzonder was: “mijn man was op dat moment ook thuis met klachten van overspanning. Uiteindelijk zijn we eigenlijk samen door het programma gegaan. We hebben ons sociale leven drie maanden bijna stilgelegd.”

Samen bouwden ze een nieuw ritme op.

“Mijn man kookte in het begin en deed veel in huis. Later ging ik kleine dingen weer oppakken. Eerst de lunch maken, daarna weer het ontbijt. Zo ging hij steeds iets minder doen en ik weer iets meer.”

Het moment dat alles veranderde

In de eerste weken begon ze opnieuw met wandelen. “Dat was moeilijk, want ik voelde mijn been eigenlijk niet goed. Het was alsof er geen contact was met de grond. Ik oefende heel rustig, soms maar een paar minuten.”

Tot er op een dag iets veranderde.

“Op een dag stond ik klaar om te gaan wandelen en ineens voelde ik mijn been weer contact maken met de grond. Die connectie was er gewoon weer. Dat had ik bijna twee jaar niet gevoeld. En toen dacht ik: ik kan dit.”

Een band die verandert

Langzaam werd Monica’s lichaam sterker.

“In de laatste modules kon ik weer meer zitten. Toen ik op een bepaald moment mijn dochter terug op schoot kon nemen, én terug kon optillen, kon ik mijn geluk niet op. “Tillen was daarvoor het allerpijnlijkste. Dan kreeg ik enorme pijnscheuten door heel mijn lijf. Maar tegen het einde van het traject lukte het weer.”

Voor het eerst konden ze samen dingen doen die eerder niet gingen.

“We gingen toen voor het eerst samen naar de kinderboerderij. Dat had ik nog nooit met haar gedaan. Dat zorgde er ook voor dat onze band veranderde. Je zag dat ze weer veel meer naar mij toe kwam. Als ze troost nodig had, kwam ze bij mij. Dat lijken kleine dingen, maar voor mij waren ze heel groot.”

Het leven weer open

Vandaag voelt haar leven anders.

“Het grootste verschil is dat ik weer kan dromen. Dat ik kan denken: dit lijkt me leuk, dus dat gaan we doen. Dat je niet meer constant rekening hoeft te houden met wat wel en niet kan. Ik sport regelmatig maar neem ook bewust rust wanneer dat nodig is.

In het traject hadden we een rustweek. Eerst dacht ik: dan sta ik stil! Maar uiteindelijk heb ik geleerd om mijn lichaam weer te voelen. Nu merk ik wanneer ik rust nodig heb.”

Ook in haar werk neemt ze die inzichten mee.

“Ik kijk nu veel meer holistisch. Naar voeding, beweging, rust en hoe het lichaam met pijnsignalen omgaat.”

Monica’s boodschap

Aan vrouwen die in een gelijkaardige situatie zitten wil Monika vooral dit meegeven:

“Veel vrouwen denken: het zal voor mij wel niet werken. Maar dat is niet zo. Als je ervoor gaat en echt die commitment aangaat, dan kan herstel echt. En misschien nog het belangrijkste: je mag geloven dat je in staat bent om te herstellen.”