Weer zingend door het leven
Marije is haar- en make-upartist in Zwolle, moeder van twee kinderen en iemand die van nature altijd in beweging is. Ze begon op haar vijftiende in het kappervak, werkte graag en ging er volledig voor. Ergens in die jaren begon haar arm en schouder te protesteren, maar niet erg genoeg om er gehoor aan te geven. Ze paste zich aan en ging door.
Dat veranderde toen de kinderen kwamen.
“Na de bevalling van mijn zoontje kon ik 6 weken lang mijn bed niet uit door pijn in mijn onderrug. Dat ging gelukkig weer over. Maar tijdens mijn tweede zwangerschap en nadat mijn dochtertje er was stapelden de klachten zich een voor een op. Ik kreeg pijn in mijn bekken en onderrug. Ik kreeg een knie die pijn ging doen, maar ook een linkervoet waar ik doorheen zwikte. Er kwamen steeds meer dingetjes bij. Plus we hadden kinderen die helemaal niet goed sliepen, dus ik was gewoon helemaal kapot.”
De eenzaamheid van onzichtbare pijn
Ze zocht hulp. Osteopaten, dokters, fysiotherapeuten. Maar niets gaf blijvende verlichting. En de pijn die ze droeg, was voor de buitenwereld vaak onzichtbaar.
"Het voelde soms heel eenzaam. Er zijn mensen die zeggen: kan ik iets voor je doen? Maar op dat moment weet je ook niet zo goed wat. Want je hebt zoveel meer nodig dan iemand die eventjes een boodschap komt brengen. Je weet zelf ook niet waar je moet beginnen."
Ze vroeg hulp aan familie, die hielp waar mogelijk. “Maar iedereen had zijn eigen leven. Het thuisfront draaide vooral op mij en mijn man, en dat vond ik best heftig. Ik had echt behoefte aan een groepje mensen die dichtbij staan, die onze kinderen goed kennen en bij wie je alles durft te vragen."
De rol van gedachten
Een vriendin bracht het Kantelprogramma op haar pad. Ze had dezelfde klachten en kon nauwelijks stappen. Marije volgde haar verhaal vanop afstand en anderhalf jaar lang bleef het in haar hoofd zitten. Toch twijfelde ze.
Het programma sprak over mensen met een winnaarsmentaliteit. En die had ze na jarenlange pijn niet meer. Dacht ze.
"Als je zelf in een zware overlevingsstand zit, denk je niet dat jij die winnaar bent. Je denkt alleen maar: anderen heb dit wel, dus ik blijkbaar niet."
Totdat ze die gedachte herkende voor wat ze was: een overtuiging, geen waarheid. En de stap toch zette. Ik was zover dat ik dacht: “geef mij iets. Ik wil iets. Wie helpt mij?"
In het programma ontdekte Marije hoe groot de rol van haar gedachten was.
“Ik las onlangs nog eens in mijn boekje uit die periode. Op één van de eerste pagina's stonden negatieve overtuigingen. Ik denk dat het er wel vijfentwintig waren. Ze vulden twee bladzijden. En toen klapte ik hem om naar de positieve overtuigingen. Daar stonden er een stuk of acht. Toen dacht ik: wat zat ik diep toen."
Langzaam leerde ze die gedachten te herkennen en om te buigen. Niet omdat het leven ineens makkelijk werd, maar omdat ze wist wat ze kon doen.
"Op het moment dat ik me heel erg down voel, denk ik: dit zijn gedachten, Marije. Dit kun je ook omzetten. Ik ga dan heel vaak wandelen - of het nou regent of de zon schijnt. Je ziet zoveel moois om je heen, en je kunt er echt zelf voor kiezen om het anders te bekijken."
Terug ruimte voor dromen.
Na enkele weken in het programma werd de verandering merkbaar. Ook haar omgeving zag de verandering.
"Mijn uitstraling was opener. Ik was blijer, een relaxere mama, minder snel kribberig. Ik kon er met meer rust bij zitten en genieten van de dingen.
Ook haar lichaam werd sterker.
“Bij een van de eerste keren dat we krachttraining deden in het programma dacht ik: daar zal ik morgen wel last van hebben. Maar de ochtend nadien hoefde ik helemaal niet rustig aan te doen, omdat ik bomvol energie zat. Ik had de dag ervoor gesport, de volgende ochtend was ik ook al druk geweest en midden op de dag had ik ineens dat besef: ik heb nergens last van. Terwijl ik daar normaal echt van had moeten bijkomen. Mijn lichaam dient mij vandaag weer zoals ik het wil."
Door het lichamelijke herstel ontstond ook iets wat ze niet had verwacht: ruimte om stil te staan bij haar dromen.
“Ik ging regelmatig gewoon zitten met een pen en mijn boekje en nam de tijd om echt te voelen wat ik werkelijk verlangde. Ik schreef 3 dingen op: een vriendenfamilie - een kleine groepje vrienden die voelen als familie-, terug zingen en meer aan zee zijn.
En wat moest gebeuren, gebeurde: die 3 dromen kwamen uit.
“Ik sloot me aan bij het kerstkoor op de school van mijn kinderen. En toen Kerst voorbij was, richtte ik samen met een andere vader zelf een koor op. We hebben nu een Zwols R&B 90's vibe-koor, met een koorleider die helemaal die uitstraling heeft. Elke maandagavond ben ik aan het zingen."
Ze vond een plek aan zee — en hield die vast.
"We hebben een stacaravan gekocht via vrienden op een camping aan zee. Dat is nu een plek waar we naartoe gaan elk moment dat het mooi weer is, of wanneer we een weekend vrij hebben."
En ze bouwde bewust aan een kleine, warme kring van mensen om zich heen.
“Mensen die mogen aanschuiven, en bij wie wij mogen aanschuiven. Die mij alles mogen vragen en bij wie ik hetzelfde kan doen. Mensen die ook mijn kinderen kennen.
Meer dan waard
"Voordat ik aan het Kantel Programma begon, vond ik het best veel geld om te investeren. Maar als ik nu terugkijk, denk ik: wat is dat dan eigenlijk als je ziet wat je ervoor terugkrijgt?
Ons leven is nu zoveel rijker. Met een écht vriendenfamilie, een koor, een plekje aan zee en vooral terug veel meer energie en een lichaam dat meewerkt in plaats van tegenwerkt. Het geluk en het gevoel van je leven zelf vorm te kunnen geven, dat is onbetaalbaar.”
Marije De Velde volgde het Kantelprogramma in 2024 en zingt sindsdien elke maandagavond in een koor, vond een plekje aan zee en leeft vanuit wat haar energie geeft.
