Het Kantel Programma heb ik v.a. maart 2024 gevolgd en dit heeft mij na 7 jaar afgeholpen van chronische bekkenklachten dat was ontstaan tijdens de bevalling van onze oudste zoon. En waar ik zelf gedurende de jaren niet voldoende grip op kreeg en het op dat moment heel slecht mee ging (continu pijn, stukjes van 5-10 minuten kunnen lopen, pijn met zitten, veel liggen gedurende de dag om te herstellen).

Hoewel ik met heel veel dingen gelukkig was en van elke dag het beste probeerde te maken. Had dit fysieke aspect een grote weerslag op mijn leven en dat van mijn gezin.

Het programma kwam precies op het juiste moment. Ik koos hiermee heel bewust voor mezelf. Waar ik voorheen gewend was altijd maar door te gaan en voor iedereen klaar te staan. Had ik nu te leren hoe goede zelfzorg er écht uit ziet. Niet alleen wanneer het uitkomt, maar structureel. En ondervond ik daarvan zowel fysiek als mentaal het positieve effect. 

Ik leerde mijn lijf opnieuw kennen en vertrouwen, patronen te doorbreken en meer ruimte in te nemen. Daar ben ik zo dankbaar voor. Het is een mega mooie transformatie geweest die ik elke vrouw met chronische pijn of stress gun. En ook de gezinnen daarachter.

Het was onvoorstelbaar dat ik na een aantal maanden weer ‘vrij’ was. Vrij van pijn, energiek, opgelucht en blij. Blij dat we die 7 jaar hadden overwonnen en eindelijk de duurzame oplossing hadden gevonden.

Dit betekende voor mij weer deel kunnen nemen aan het leven, zonder steeds alles te hoeven wikken en wegen. Niet hoeven herstellen als ik iets had ondernomen. Niet elke dag zo plannen dat ik de dag vol kon houden en al mijn verantwoordelijkheden kon afvinken. Maar vrij zijn om te doen wat ik wilde, zonder consequenties.

Naar buiten kunnen wanneer ik daar behoefte aan heb, met mijn kinderen spelen, wandelen, in de tuin werken en er op uit met familie en vriendinnen. Weer vol op kunnen genieten van het leven met de mensen om mij heen!

Ik hoop vele andere vrouwen te kunnen inspireren en ondersteunen in hun zoektocht naar een lichter en energieker leven. En ze het vertrouwen te geven dat dit mogelijk is en voor iedereen is weggelegd

Van tegen de stroom inzwemmen naar lekker meedrijven 

“Ik vond het leven altijd vrij pittig en zwaar. Ik beschrijf het wel eens alsof ik jarenlang tegen de stroom inzwom. Niet alleen door die zeven jaar pijn, ook daarvoor al. En nu niet meer. Nu voelt het alsof ik met de stroom kan meebewegen.”

Zeven jaar waarin pijn ‘gewoon’ werd

Na de bevalling van mijn eerste zoontje ontstond mijn bekkenpijn. Voor mijn bekken was het niet helemaal goed gegaan en achteraf gezien heb ik niet de juiste begeleiding gehad om echt goed te herstellen.

Meteen na de bevalling kon ik niet lopen. Ik heb gerevalideerd en kon uiteindelijk wel weer bewegen en deels werken, maar de pijn bleef. In meer of mindere mate, maar altijd aanwezig.

Ik werkte op een gegeven moment weer drie dagen in het onderwijs. Dat ging - sommige dagen  bewoog ik door de klas met een kruk en mijn leerlingen waren dat ondertussen gewend - maar dan was de koek thuis wel op.

Het was altijd zoeken naar balans. Ik had goede weken en slechte weken, maar wat altijd aanwezig was, was herstellen. Na een werkdag moest ik herstellen. Na een uitje moest ik rusten. Hoe langer of fysieker de dag, hoe meer hersteltijd ik nodig had.

De pijn en het moeten herstellen werden onderdeel van ons leven.
Ze werden normaal.

Rekensommen maken

Na een tijdje ben ik vanuit huis gaan werken. Dat gaf me meer regie over mijn tijd. Ik kon ook liggend werken. Nu klinkt dat vreemd, maar ik werkte echt deels liggend omdat dat de enige manier was waarop het lukte.

De pijn was niet alleen fysiek. Ook mentaal was hij er altijd. Ik hield de pijn voor een groot stuk voor mezelf. Na zoveel jaar wil je ook geen last meer zijn. 

Je wil gewoon deelnemen aan de maatschappij en er zijn voor je gezin. Maar je bent de hele tijd aan het rekenen. Hoe lang kan ik nog staan of mijn baby wiegen? Ik kan dit wel doen, maar dan moet ik daarna rusten. Je kiest hoeveel pijn je voor lief neemt.

Toen ik volledig vanuit huis ging werken, dacht ik: nu heb ik de vrijheid bereikt, nu word ik pijnvrij. Maar ik bleek niet zoveel te kunnen zitten, het werd juist erger. Ik kon op een bepaald moment amper nog staan of zitten.

Ik herinner me ook een moment op de zwemles van mijn zoontje. Ik wilde zó graag naar hem kijken, maar ik kon niet lang genoeg op een stoel zitten. Toen moest ik zelfs in de kantine van het zwembad op de bank gaan liggen.

Het moment waarop het niet meer ging

Zo ging dat 7 jaar door.

Tot die ene zondag.

Mijn man ging met de jongens het bos in. Ik hou zó van wandelen en van buiten zijn, maar ik kon weer niet mee. Ze gaven me een knuffel en gingen weg.Daarna stortte ik echt in.
Ik dacht: ik wil dit niet meer. Het is genoeg.

Ik plaatste een noodkreet online: is er iemand in mijn netwerk die een succesverhaal kent? Ik dacht: “ik kan toch niet de enige vrouw zijn die zo op de bank ligt. Er móét toch iemand zijn bij wie het anders is gegaan.”

Toen kreeg ik een paar reacties: “Kijk eens naar het Kantelprogramma.”

Ik twijfelde natuurlijk. Je durft bijna niet te geloven dat iets werkt als je al zoveel hebt geprobeerd. Maar ik voelde meteen zoveel herkenning. Ik zag verhalen op de website van Paul en Chantal en dacht: dit klinkt echt als mijn situatie.

Ik sprak iemand uit de buurt die het traject had gedaan en zij zei: “Niet nadenken, gewoon doen.”

Meteen daarna heb ik me ingeschreven.

Terug naar nul

Vlak voor de start had ik al besloten: nu komt mijn tijd. 

In het traject ga je echt even terug naar nul. Wat voel je eigenlijk? Wat is belangrijk voor je?Ik maakte ruimte voor mezelf. Veel meer ruimte.

Er was niet één kantelmoment. Het was een reis. Mijn leven kantelde. Je gaat anders eten, anders bewegen, anders denken. Je lijf gaat weer richting ontspanning. Op een gegeven moment merkte ik: ik hoef niet meer te herstellen. Ik voelde dat ik iets had gedaan, maar had niet langer die pijn. Mijn lijf reageerde anders dan vroeger. Dat gaf me vertrouwen. Ik dacht: yes, ik ben nu de goede dingen aan het doen.

De grootste verandering was dat mijn energie toenam. Mijn energie is mijn kompas geworden. Zo leef ik nog steeds.

Weer voluit leven

Vandaag kan ik koken voor vrienden en er zelfs nog energie uithalen. Op vakantie hoef ik niet langer te kiezen. Ik kan mee, daarna koken en daarna nog een spelletje doen.

En ik heb dit jaar zelf verbouwd. Muren behangen en geschilderd nadat de dakkapel was geplaatst.. Ik kon alles zelf, en mijn kinderen zagen hoe ik daarvan genoot. Dat vind ik zó tof, dat dat gewoon weer kan.

Ik ben ook ontzettend dankbaar voor alle kleine dingen en geniet dubbel zo hard van de tijd samen met mijn gezin. Ik ben mijn eigen coachingpraktijk aan het uibouwen, ik droom weer van reizen.

Zachter voor mezelf, rijker leven

Maar de grootste verandering is misschien wel dat ik veel liever ben geworden voor mezelf. Ik heb veel meer zelfcompassie.

Dat geef ik ook mee aan mijn kinderen: hoe voel je je? Wat heb je nodig? Met mijn jongste lag ik onlangs in bed en we somden samen zijn vriendjes op. Helemaal op het einde zei hij: “Mama, ik heb nog een vriendje. Mezelf.”

Toen schoot ik vol. Als er één ding is dat ik mijn kinderen wil laten zien, is het dit: je mag je eigen vriend zijn en lief zijn voor jezelf.

Met de stroom mee

Die zachtheid was zo levensveranderend voor mij, dat ik nu ook andere vrouwen graag hierbij wil helpen met mijn eigen coachingpraktijk. Zoveel vrouwen leggen de lat zo hoog voor zichzelf en zitten vast in een stressmodus.

“Het verschil met vroeger en hoe gelukkig ik nu ben is zo groot. Ik vond het leven altijd vrij pittig en zwaar. Ik had het gevoel dat ik tegen de stroom inzwom.
En nu niet meer. Nu voelt het alsof ik met de stroom kan meebewegen. Het leven is dan echt een stuk aangenamer en leuker.”